dog

เรื่องราวน่าชื่นชม ของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในเกาะเล็กๆแห่งหนึ่ง ณ ประเทศเล็กๆที่กำลังวุ่นวาย...

อย่างน้อย ก็ทำให้มีกำลังใจในการสู้ต่อไป เมื่อท้อ

เฉาก๊วยเป็นหมาปั๊ก อายุ 5 เดือน เก่ง ฉลาก น่ารัก น่าฟัด รู้สารพัดจนน่าอัศจรรย์ใจ
ฉันบังเอิญไปเจอ เจ้าเฉาก๊วยที่โรงงานเซรามิกชื่อดังของเกาะ
มันอยู่กับพี่ๆน้องๆหลายตัว เจ้านี่ตัวเล็กสุด แต่น่ารักเชียว

เฉาก๊วยไม่ได้มาทักทายฉันในครั้งแรก แต่มันมากจากไหนไม่รู้
ตอนที่ฉันกับพี่เลือกของกันอยู่
มันวิ่งมาทักทาย แล้วก็ ปัง... มันวิ่งชนรถเข็นตอนที่มันจะกลับ

ฉัน...เอ้า ซุ่มซ่ามจิงแฮะ เจ้าเฉาก๊วย เดินไม่ดูเร้ย...

พอได้ยินเสียงเรียก เฉาก๊วยก็หันมาหาต้นเสียงพอดี
พร้อมๆกับ ที่คนในร้านบอกว่า เฉาก๊วยไม่มีตา!!!

เห็นละ ตาสองข้างของเฉาก๊วยหายไปไหน
ส่วนที่น่าจะเป็นตากลืนไปกับหน้าย่นๆของมัน
แต่หน้าตาน่าเอ็นดูนะ เจ้าเนี่ย

ฉันหุบยิ้มทันทีที่ได้ฟังเค้าพูด
ฉันก็รักหมา...
พี่ฉันเริ่มพูดทันทีที่ได้ฟังเช่นกัน
พี่ฉันรักหมาโคตรๆ
เค้าพูดถึงมันด้วยความสงสาร

...มันติดเชื้อที่ตา ตาเป็นหนอง
ติดกับพวกพี่ๆมันแหละ
หมอเลยต้องควักลูกตามันออก
ไม่งั้นเดี๋ยวมันตาย...

มันเก่ง...บางคนบอก
มันฉลาดที่สุดเลยล่ะ
มันใช้จมูกดมกลิ่น
มันหัวไว มันรู้ทุกอย่าง
และ มันก็ขี้ประจบ ขี้อ้อนมากซะด้วย

เฉาก๊วย!!!

ฉันเรียกมัน หัวหูมันตั้งทันที ที่ได้ยินเสียง
มันวิ่งเข้ามาหาฉันตามเสียง
ฉันนั่งลูบหัว ลูบตัวมันเล่นอยู่พักใหญ่
เฉาก๊วยนั่งนิ่งสบาย หันหน้าฟังเสียงฝน
หันก้นมาพิงคนเกา อย่างสบายอารมณ์

เฉาก๊วย...สบายเชียวนะ บางคนร้องหามัน
แล้วหันมาเห็นมันเข้า...อ้อนเข้าไป

มันรู้ หมามันรู้ ใครรักมัน ใครเกลียดมัน
มันรู้ มันสามารถอ้อนใครได้บ้าง
ตามสัญชาตญาณหมาๆ

ดีใจที่ร้านนั้นรักหมาซะเป็นส่วนใหญ่
เจ้าของก็น่าจะใส่ใจดูแลเป็นอย่างดี
หมาสู้ชีวิตนี่นะ จะให้ทำไง

ได้แต่หวังให้เฉาก๊วยโต แล้วเก่ง สามารถอยู่ได้ในโลกมืดที่รื่นรมย์ไปนานๆ
ได้แต่หวังให้เจ้าของรัก และเอ็นดูเฉาก๊วยไปตลอดชีวิตมัน
ได้แต่หวังให้สัญชาตญาณของการมีชีวิตอยู่ของเฉาก๊วย ช่วยให้มันอยู่รอด

แต่...ที่สุดแล้ว ฉันได้เห็นความเป็นนักสู้ในตัวมัน
ฉันเชื่อว่ามันอยู่ได้...เฉาก๊วยผู้เก่งกาจ