Photo from the Sea

ผมนั่งเหม่ออยู่ในมุมมืด ฟังเสียงสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆผ่านหน้าผม
บรรยากาศยามค่ำคืน นี่มันชวนหลับซะจริงๆ
ผมปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับบรรยากาศ...

วันนี้ขี้เกียจจัง ขี้เกียจแม้แต่จะขยับตัว
อยู่ตรงนี้อีกหน่อยดีกว่า...คงไม่เป็นไร
ถึงจะเป็นที่โล่งก็เหอะ...ขออีกนิด อากาศกำลังดี

ผมดื่มดำกับบรรยากาศที่สงบเงียบ อยู่นาน
ก็ชอบนี่นา ไม่วุ่นวาย ไม่พลุกพล่าน
ไม่ต้องไปเบียดกับใคร...สบายใจดี

*

*

*

จนกระทั่ง...

โอ๊ย!!!

แอ๊ก!! แว้ก!! อี๋!!

เย้ย! เจ็บป่าว...ไม่ได้ตั้งใจ - -"

อย่าตายนะเฟ้ย!!!

ความเจ็บปวดวิ่งขึ้นมาจากขา ถึง หัวเลย
ทำให้ผมตกใจตื่น หลับไปเมื่อไหร่กันนะ...

อูย เจ็บ...ผมกระโดดหนีความเจ็บปวด หวาดเสียว
จะโดนทับแบนมั้ยเนี่ย...ฮือ เจ็บ

ประสาทที่ยังชาเพราะความเจ็บปวด ยังได้ยินเสียงบ่น
ตกอกตกใจเหมือนกัน จากคนข้างบน

"...เย้ย แกนี่ทำไมไม่รู้จักหลบหา ตัวก็เล็ก ไฟก็มืด มองไม่เห็น
ห้ามตายนะเฟ้ย โหสิๆ ไม่ได้ตั้งใจ

อี๋...แบนป่าวหว่า ฮือ โทษทีๆ ก็ดันมาอยู่กลางห้องน้ำทำมาย แงๆ
ชั้นไม่ได้แกล้งนะเฟ้ย อย่าตายนะ

เฮ่อ ค่อยยังชั่ว ยังกระโดด ดึ๋งๆ ได้อยู่ คงไม่เป็นไรมั้ง..."

แน่ละสิ ขาแปเลยผม...เง่ย ไม่น่าเผลอเลยตู...

........................................

ฉันเดินเข้าห้องน้ำตอนเช้า ใจยังนึกถึงไอ้ตัวที่เหยียบอยู่นั่น
มันเป็นไรมากป่าวหว่า เห็นกันอยู่หลัดๆ ไม่น่าเล้ย

อ้าวแก อยู่นี่เอง ขาแปไปข้างนึก เจ้านี่ ทนชะมัด เฮ้ยๆ
ปีนกำแพงทำไม ไม่ได้จะทำไรแล้ว แกนี่เสียสถาบัน อึ่งอ่างมาก
ปีนกำแพงได้ด้วยหรอฟะ...ไอ้ตัวเล็ก

เฮ่อ รู้สึกผิดจริง อยุ่ๆในห้องน้ำบ้านเราก็มีเจ้าอึ่งอ่าง เข้ามาอาศัยอยู่
หลายเจนเนอเรชั่นแล้ว เจ้านี่ตัวลูก ตัวหลาน โดด ไปโดดมา อยู่
โลกของมันก็คงอยู่ในห้องน้ำ กับหน้าห้องน้ำนิดหน่อย
หาแมลงกินตามเรื่อง ฉันคุ้นกับมันจนเหมือนมันเป็น ครอบครัวเดียวกัน
จะว่าเหมือนสัตว์เลี้ยงก็คงไม่เชิง พอตัวใหญ่ หายไปพักใหญ่ๆ
ก็มีเจ้าตัวนี้ วิ่งเล่นอยู่...

เหอะๆ อยู่กันเป็น แฟมิลี่เลยนะยะ เจ้าอึ่งอ่าง

แต่มันคงเจ็บเหมือนกัน โหสินะ กลัวมันจะตาย คาเท้า แงๆ แต่เมื่อเช้าเห็นมัน
ก็อุ่นใจ...จะพาไปหา หมอก็ไม่รู้จะหาหมอไหน เพราะหมอเองคงช่วยอะไรมาก
ไม่ได้เหมือนกัน (หมอคง งงกันไปใหญ่)...ยังไงๆ ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจนะแก
อย่าจองเวรกันนะ อโหสิ นะเจ้าอึ่งอ่าง แล้วฉันให้แกอยู่บ้านฉันได้ ไม่คิดตังส์.