...เรื่องราวที่บังเอิญเกิดขึ้น มันคาดไม่ถึง

มันตั้งตัวไม่ติด...เสียใจ...บอกได้คำเดียว

อย่างที่คุ้นเคยกันดีอยู่ในสิ่งที่มันเป็น

มันเกิดขึ้น...กลับกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต

เพียงเพราะนั่น...เป็นฉัน เป็นคนบอกเล่า

 

...เคยคิดทำไมต้องฉัน...ทุกที 

คำตอบ...ไม่เคยมีหรอก

 

สถานะแบบไหนนะ ที่คุณมอบให้...

ก็แค่ คนไกลๆ เหมือนทุกคน...

 

ถ้าเช่นนั้น...ทำไมแค่นี้ถึงต้องว่ากันขนาดนี้...

ฉันทำอะไรผิดมากมายหรือ...บอกได้ไหม

คิดอยู่หลายครั้ง หลายครา หลายวัน

คิดจนงงกันไป...แต่จะผลลงเอยจะเป็นยังไง

 

ฉันก็ยังผิดอยู่ดี เพราะ ฉันเป็นแค่คนธรรมดา

ไม่ได้ยืนเด่นล้ำเป็นคนแถวหน้า อย่างพวกคุณ

ฉันเป็นเด็กธรรมดา ที่ไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับคุณ

และ...ฉันที่เป็นคนธรรมดานี่แหละ ที่มีแต่ใจที่จะให้คุณ

 

ทุกสิ่งที่ทำให้ ทำให้ด้วยใจ 1 ปีที่ผ่านมา จะว่าไป

ก็ยิ่งใหญ่สำหรับใจฉันน่าดู...ฉันได้ทำอะไรให้คนที่ฉันรัก

ฉันยินดี และเต็มใจ ด้วยไม่เคยหวังอะไรตอบแทน

เท่าที่เป็นอยู่ ขณะนั้น คือความห่วงใยกัน ก็เพียงพอแล้ว...

แค่ได้นึกถึง เป็นห่วง ก็ทำให้ฉันยิ้มได้ ทั้งเวลาที่เจอ หรือ ไม่เจอกัน

...

...

ขณะที่ฉันให้ไปทั้งใจ เพราะว่าคุณคือคนพิเศษ และเป็นคนในครอบครัว

ขณะที่คุณบอกฉันว่า ฉันคือคนในครอบครัว...เช่นกัน

แต่...ผลที่ยังทีตามมา คือความระแวง และไม่เชื่อใจกันอยุ่เหมือนเคย

แม้เพียงเสี้ยวนึง ก็ทำให้ ความรู้สึกทั้งหมด มันโอนเอียงได้ ไม่ว่าเรื่องอะไร...

เท่าที่ทำให้ คิดจะให้หวังอะไรหรือ ถ้าหวัง คงกอบโกยไปนานแล้ว

คงไม่ปล่อยให้มันผ่านไปโดยไร้ประโยชน์หรอก...

 

เราไม่เหมือนกัน ทางสถานภาพทางสังคม

เพราะฉัน...เป็นคนธรรมดา ไม่เหมือนคุณ

ฉันอาจจะไม่รู้หรอก กรอบของโลกของคุณจะมีกี่ชั้นกัน

แต่โลกของฉัน เมื่อมีความจริงใจให้กัน มันก็มีใจให้ไป เต็มร้อย โดยไม่ต้องสงสัย...

 

เมื่อมีเรื่องราวมากมายขนาดนี้

ฉันก็มองได้แต่ว่า ถ้าเป็นฉัน เป็นคนทำความยุ่งยากมาให้คุณ

"ฉันขอโทษ"

ขอโทษจากใจจริง ขอโทษในฐานะ"น้อง"คนหนึ่ง 

ซึ่งพยายามอย่างยิ่งที่อยากจะทำทุกสิ่งให้กับ"พี่"ที่ตัวเองรัก

 

หากว่ากลับกัน มันวุ่นวายนัก ฉันขอถอนตัว...

คุณจะได้สบายใจขึ้น ไม่ต้องมีความหวาดระแวง อะไรอีก

คุณจะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยอีก ว่ามันจะคิดอะไรอยู่....

 

ฉันรัก...และฉันก็สามารถทำได้ เพื่อคนที่ฉันรัก...

เราไม่จำเป็นต้องเจอกันอีกเลยก็ได้ หากว่าการพบกันทำให้วุ่นวาย

ฉันรักได้ ฉันเหมือนเดิม...แต่ต่างจากเดิมคือ ฉันคงรักอยู่ มากขึ้นทุกวัน

และ เป็นรักแบบห่างๆ ไม่...คงไม่กล้าเข้าไปใกล้อีกแล้ว

หากความใกล้มันทำให้คุณยุ่งยากเหลือเกิน...ฉันทำได้

เราไม่ต้องเจอกันก็ได้...และ ฉันยังรักคุณได้เสมอ

 

หากต้องการ มีอะไรก็เรียกแล้วกัน ฉันทำให้ได้ ฉันยินดี

แต่หากคิดว่าต้องตอบแทนด้วยการเลี้ยงข้าวหรือเจอกัน...ไม่เป็นไร เราห่างกันดีกว่า

เพราะฉัน อาจจะไม่ใช่ตัวโชคดี ถ้าคุณอยู่ใกล้ อาจจะเดือดร้อน

เพราะฉันไม่อยากให้คุณไม่สบาย หรือป่วย เพราะอยู่ใกล้กับฉันอีก

 

หรือหากว่า ฉันไม่ติดต่อหาคุณ แล้วมันจะทำให้คุณห่างไป

ฉันก็คงทำใจได้...เพราะฉันไม่ใช่เป็นอะไรในสายตาคุณอยู่แล้ว

และหากฉันติดต่อไป...มันจะทำใจกันยังไง ในเมื่อใจคุณก็ยังเป็นปมเสมอ

ไม่เคยมองฉันแบบเต็มตาเสียที แต่ความจริงคงไม่จำเป็นด้วยซ้ำ

มันก็คงเป็นไปตามวิถีโลก คุณคงไม่สนใจหรอกฉันรู้...เพราะฉันไม่ได้มีค่าอะไร

ในใจคุณอยู่แล้ว...ก็เป็นน้องที่คงหวังอะไรจากคุณเหมือนคนอื่น ในความคิด...ของคุณเอง

 

ฉันคงเจ็บปวด แต่ก็คงต้องทำใจ

ในเมื่อเป็นทางที่คุณเลือก เป็นทางที่คนที่ฉันรักเลือกนี่

ฉันคงเสียใจ แต่ก็คงต้องทำใจ

ในเมื่อคุณมองค่าของฉันผิดไปเสียนานแล้ว

ฉันคงเป็นแค่ คนที่ใช้งานได้ง่าย ... ก็แค่นั้น

 

...อยากจะบอกว่า เสียใจ เพราะฉันก็มีจิตใจเหมือนคุณ

สิ่งที่คุณพูดกันออกมา...ฉันรู้สึกว่ามันร้ายแรงมาก ที่ฉันทำ

ฉันขอโทษ...แต่ถ้าแค่ทำแบบนั้น แล้วเป็นคนเก่งแต่ปาก

ไม่กล้าจริงๆ...ก็ขอให้รู้ไว้ว่า...คุณไม่รู้จักกันเลย ก็แค่นั้น

 

ไม่เป็นไร ฉันพยายามที่จะเข้าใจ ที่จะรู้จักคุณให้ได้มากที่สุด

พยายามที่จะมองทุกมุมของพวกคุณเพื่อที่จะได้ทำให้ถูกใจ

ฉันคิดว่า ฉันรุ้จักคุณพอสมควร...แต่ก็คงจะไม่ในความเป็นจริงแล้ว

ใจที่ฉันให้ไปเต็มร้อย...คุณก็คงให้กลับมาแค่ ยี่สิบ สี่สิบที่เหลือเป็นความไม่แน่ใจ

อีกสี่สิบสุดท้าย เป็นความระแวง และสงสัย...ยี่สิบที่มี มันคงโดนกลบไปหมดแล้ว

....

ฉันคงจะบอกว่า...

ฉันยังรักคุณอยู่ ฉันเป็นห่วงคุณทุกวัน

ฉันอยากเห็นคุณมีความสุข

ฉันอยากเห็นรอยยิ้มของคุณ ให่้มันอยู่คู่กับคุณตลอดไป...

Comment

Comment:

Tweet

สู้สู้นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะbig smile

#6 By Meowzilla Zilla on 2010-04-04 18:24

ถึงภูเก็ต เช้า 30 apr.ค่ะ ออม

แต่คงเลยไปเขาหลักก่อนวันสองวัน

แล้วจะกลับไปภูเก็ตอีกที

ขึ้นเครื่องกลับเมืองหลวง สาย ๆ 3 may. ค่ะ

ระหว่างที่อยู่ภูเก็ต ไว้จะติดต่อไปน๊าค๊า

แต่คาดว่า ไปร้าน 2521 ด้วยแน่ ๆ

แล้วเจอกันค่ะsurprised smile

เพิ่งไปหอบหนังสือมาจากงานหนังสือ (นี่แหละเพื่อนที่ดีที่สุด ที่จะไม่มีวันทำร้ายเรา)

ยิ้มๆ เข้าน๊า ๆ

#5 By September on 2010-04-02 18:15

ปุ้น...เดี๋ยวมันก็เป็นอดีต...ที่เค้าก็คงไม่จำ...เดี๋ยวมันก็ผ่านไปได้...เดี๋ยวก็ดี...แล้วเจอกันซักทีหลังปีใหม่ไทยนะ...

ขอบคุณคุณ September กับกำลังใจค่ะ และ big smile

และ คุณ Pat...ขอบคุณค่ะ
แล้วเรื่องราวในวันนี้
ก็จะเป็นอดีตในวันหน้า
เดี๋ยวก็ผ่านไปได้เองนะ

#3 By ข้าวปุ้น on 2010-04-02 10:26

เป็นความรักที่ เข้าใจในรักจริงๆเลยค่ะ

#2 By Pat on 2010-04-02 10:09

อืม..
วันนี้เป็นวันศุกร์

ที่รู้สึกสุข เศร้า ๆ ใช่มั๊ยคะ

บางอย่างถ้าเราปล่อยวาง

ใจเราก็จะดีขึ้น

หากทำใจ ให้ใครไม่ได้

ก็จงทำใจตัวเองให้ดี นะคะ


surprised smile

ส่งกำลังใจมาให้เข่งใหญ่เลยค่ะ

จะถึงภูเก็ตมั๊ยนะ...surprised smile

....

ว่างๆ มาเที่ยวงานหนังสือกันดีกว่าค่ะ

อ่านหนังสือ ๆ ไม่ต้องวุ่นวายใจกับใคร

ถ้าใจดี ๆ ขึ้น ยิ้มหน่อยน๊า

เดี๋ยวจะพาไปเหวน'พานหิน

#1 By September on 2010-04-02 09:08