ดึกแล้ว ฉันนั่งนิ่งๆ อยู่พักใหญ่ หลังจากอ่านข้อความบางอย่างในเมล์ มันเป็นความทรงจำที่หลั่งไหลออกมาจาก หลายๆ คน ที่มีความทรงจำดีๆ ร่วมกัน

ฉันพิมพ์ๆ ลบๆ ไปตั้งแต่ เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ไม่อัพขึ้น ไม่เขียนต่อ มันเขียนไม่จบซักที เกี่ยวกับเรื่องนี้... 

สำหรับฉัน คงถือเป็นน้องเล็กสุด ห่างสุดละมั้ง ของกลุ่มส่งเสริมฯ 
แต่ควาทรงจำดี ดีในช่วงเวลาสั้นๆ มันก็มากมายเหลือเกิน

สำหรับพี่สาว(ตัว)ใหญ่ของเรา ฉันรู้จักเค้า ตั้งแต่ก่อนเข้าทำงานที่นี่ 
เพราะ เมืองไทยฯ เคยไปจัดงาน convention ที่ภูเก็ต ยังจำได้ 
ส่วนใหญ่ ก็ยังเป็นทีมเดิม พี่ๆ ทั้งหลายที่รู้จักตอนนี้...ฉันยังเรียนไม่จบเลย 
แต่ตามพี่ติ๋มมา โรงแรมภูเก็ตอคาเดีย (สมัยนั้น) ด้วย 
...น่าสนุกดีนะ ฉันคิดในใจ 
...น้องออมคนนี้ พี่จ๋อม นี่พี่เพ็ญ ...(ตัวใหญ่มากเลยน้า) 
อืม รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์ของชี ทำให้ฉันติดใจ พี่อ้วนคนนี้...
ติดใจ คิอจำได้กว่าใคร เนื่องจากตัวใหญ่สุด...น่าจะใจดีสุด ปากหวานกะพี่สาวเราจัง

ไม่นึกเหมือกนกันว่า จะได้มาฝึกงานที่นี่ด้วย...
ขอบคุณทุกคนที่อ้าแขนรับ...
ฉันยังทันได้กินอาหารฝีมือพีเพ็ญ ยังทันพี่รักษ์ กับห้องโสต 
ที่แอบไว้เป็นที่ทำอาหารกันบ้าง ในตอนนั้น...

แล้วก็ได้มาร่วมงานกันจริงๆจังๆ ซักที สมัยชั้น 8 
...ยังมีเสียงเฮฮาจากพี่เพ็ญมาทักทายก่อนเป็นคนแรก เมื่อเห็นหน้า
ก็ใช่สิ จำน้องพี่ติ๋มได้อยู่ ต้องให้เครดิต พี่สาวที่ทำให้ฉันได้มาร่วมงานกับทุกคน 
ฉันก็ยังเป็นน้องเล็ก ของทุกคนอยู่ดี 
ตอนนั้น... ติดสอยห้อยตามกับพวกพี่ๆ ไปด้วย บ้างตามเรื่องตามราว 
ความมีน้ำใจของพี่ๆ ที่หยิบยื่นให้ มันเยอะ รวมทั้ง พี่สาวตัวใหญ่ ของเรา

พี่เพ็ญทำให้ฉัน หัวเราะได้ 
ทำให้ฉันยิ้ม 
ทำให้ฉันอิ่มและที่สำคัญ ...มันทำให้ฉัน ร้องไห้...
ไอ้พี่บ้ารู้จักน้องตัวเองบ้างมั้ยเนี่ย...

รอยยิ้ม และน้ำตา มันมักมารวมกันเสมอ... 
แต่ก็แค่นั้น...เพราะสุดท้าย รวมกันแล้วคงเป็นความพลัดพรากจากกันไป

ฉันไม่ได้สนิทกับพี่เพ็ญมากมายเท่าใครๆ แต่ก็รับรู้ว่า 
...ความห่วงใย ใส่ใจ มันยังมีสายสัมพันธ์บางๆ เชื่อมอยู่
เมื่อฉันออกมาแล้ว...จากตรงนั้น 
เราก็เจอกันบ้าง บางคราว เจอกันเมื่อรวมกันได้ เมื่อคืดถึง 
เมื่อมีงานแต่งงานของใครซักคนในกลุ่ม ซึ่งต่างก็เป็นคนที่เรารัก อย่างสนิทใจ...มันก็ยังเชื่อมกันได้...
แล้วเราก็ไปช่วยกันสุดฤทธิ์ขาดใจ...และพี่เพ็ญก็ไม่วายไปสร้างวีรกรรมไว้ทุกงาน
ที่จำได้ไม่ลืมก็คง งานพี่จินนี่ที่ ภูเก็ตละมั้ง...

วันที่มันร้องไห้ เพราะ โดนเจ้านายที่รัก ด่าสาดกระจาย...น้ำลายฟุมปา
ฉันสงสารมันมากมาย เห็นมันร้องได้ตอนนั้น
จนอยากจะร้องตาม เพราะ...โมโหกับอารมณ์ของคนบ้า...

...เรื่องราวของทีม กับกลุ่มพี่ๆ กลุ่มนี้มันเยอะนักในความรู้สึก 
เราไม่ต้องพุดกันมากมาย แต่ก็รู้ว่า ยังมีความห่วงใยให้กันเสมอ...
ฉันเชื่อว่าอย่างงั้น...กับความทรงจำที่ดีดี...ของฉัน 
มันเป็นส่วนหนึ่งเท่านั้นเอง ส่วนเล็กๆ 
ไม่เท่ากับของ พวกพี่ๆ ที่จกส้มตำ รสแซ่บและ อาหารสารพัดมาด้วยกันกับพี่เพ็ญ
...ฉันยังรู้สึกว่า มันมากมาย...แล้วก็คงบรรยายไม่ไหวแน่ๆ

...สุดท้ายที่ได้คุยกัน คือ ฉันโทรศัพท์ไปหาพี่เพ็ญ นอกจากจะถามว่า 
ได้ไปไหว้หลวงปุ่สุภา อย่างที่อยากไปหรือยัง...ก็ยังถามสารทุกข์สุขดิบกันนิดหน่อย...
ยังบอกว่า เราจะเลี้ยงวันเกิดพร้อมกันเลยทีเดียว เพราะเกิดเดือนเดียวกัน 
...และประหยัดด้วยการให้คุณภูมิเลี้ยง..."ชั้นจัดการเอง" ประโยคนั้นยังจำได้ 
...แล้วทำไมไม่มาทำตามที่บอก หนีไปก่อนทำไมฟะ ไอ้พี่บ้า...

คิดถึงว่ะพี่เพ็ญ...พรุ่งนี้ไปทำบุญให้ ฉันเลี้ยงพี่ก่อนก็ได้ฟะ ไม่ว่ากัน...แต่จำไว้
พี่นี่ ต้องทำทุกอย่างล่วงหน้าก่อน ต้องเป็นที่หนึ่งก่อนน้องๆ ทุกเรื่องเลยใช่ป่ะ? 

Comment

Comment:

Tweet

เป็นกำลังใจให้ทั้งคนที่กำลังจะจบและคนทำงานแล้วครับ

------------------------------------
http://exanime.exteen.com/ >:>> บล๊อก
ข่าวอนิเมของนายต้นโต๋เต๋ครับHot! Hot! Hot! Hot!

#1 By ExAnime on 2009-10-18 03:33