Photo from the Sea

ฉันนั่งก้มหน้าก้มตา ลงโปรแกรม iphone (โดนบังคับ) ทีเดียวหลายเครื่องพร้อมกัน

ฉับพลัน ตาก็ลายขึ้นมากระทันหัน

สงสัยiphone ทำพิษแล้วล่ะ ก้มหน้านานไปหน่อย

แต่ความสงสัยก็เกิดขึ้นอีกแล้ว

วูบๆ อีกครั้ง

แล้วก็แว้บนึง แผ่นดินไหวรึป่าวนะ

แล้วคุณพี่ก็ตะโกน ว่านี่ แผ่นดินไหวป่าวอ่ะ

แล้วเสียงประสานก็ดังขึ้นพร้อมกันกับฉัน

"ชัวร์" "ไหว" แน่เลย "มิน่า" มันหัว"

ลุกขึ้นยืน อาการเหล่านั่นยิ่งมากขึ้น

พวกเราก็เริ่มตะโกนบอกกัน

แล้วก็บอกไปยังสำนักอาคาร

ก็เราอยู่ชั้น ห้า สิบ สาม นี่นา

มันสูงนาเฟ้ยยยย

''''ต้องเดินลงไป 53 ชั้นเลยหรอ'''''

ม่าย น้า มันเหนื่อย

แล้ววิกฤตการณ์หนีแผ่นดินไหวก็เกิดขึ้น

ฉันมั่นใจกับโครงสร้างอาคารพอสมควร

 แต่ก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าความรุนแรงมันจะขนาดไหน

รู้สึกว่าคราวนี้มันมากกว่าครั้งที่เคย

การเกี่ยงกันเดินลงบันไดหนีไฟก็เกิดขึ้น

เนื่องจากหลายคนรู้ฤทธิ์การเดินวนๆๆ แล้วก็ลงไปห้าสิบกว่าชั้นดี

ฝ่ายเราซึ่งมีทั้งผู้อาวุโส นิ่งคิดอยู่พักใหญ่

แล้วก็นึกได้ อ๊ะมีลิฟท์หนีไฟอยู่นี่หว่า รีบไปดีกว่า

เพราะป่านนี้คนอีกฝั่งลงไปกันหมดแล้ว

เหลือแต่พวกเดนตายอย่างพวกเรานี่แหละ 

----

ในที่สุด เราก็อยู่กันกลางถนน ระหว่างแยกสาทร

คงไม่ต้องบรรยายว่าคนเยอะขนาดไหน ก็ตึกใหญ่ซะ

สิ่งที่รู้สึกหวาดหวั่น

กลับไม่ใช่กลัวว่าตึกจะถล่ม หรือโค่นลงมาตรงหน้า

เพราะเชื่อโครงสร้างของอาคารที่เป็นเหล็กกล้าแน่นอน

แต่กำลังงงๆ กับสภาวะการเปลี่ยนแปลงของโลกที่เราอยู่

ในชั่วระยะเวลาไม่ถึงเดือน ผู้คนนับแสนต้องเสียชีวิต

เพราะภัยธรรมชาติเยอะเกินไป

 อากาศปรวนแปรเร็วเกินไป

เพราะใครกัน หรือจะโทษดินฟ้าอากาศเหมือนเคย